yazıyorum çünkü konuşamayanlardanım bende. belki de hayatımda dahil olduğum tek grup bu. bütün -izm'lerden ve -lar -ler'den uzak hayatımda ki ilk çoğulluk.. biri; ses notadır demişti bana. işte o zaman başladı farkındalığım. nota bilmiyordum.. sesim çok berbattı.. ve "kulağım" da yoktu. ee ses çıkarılmadanda konuşulamıyordu. konuşamamak yetmiyor gibi duyamıyordum da aslında. ne güzel bi çıkış bulmuştum kendime. tüm çözümsüzlüklerin, anlaşmazlıkların sebebi buydu hayatla. her söylediğim yanlış, her yaptığım hata değildi. ben sadece müzikten anlamıyordun oysa!
yazıyorum çünkü hatırlamak istiyorum her düşündüğümü. ancak böyle takip eder insan gelişimini. baktığınızda geriye ne var elinizde? toplum olarak mutlulukları zaten önemsemiyoruz pek ama en acı'larımız bile unutulmuyor mu zamanla? ne hatıralar var, ne düşler, ne düşünceler, ne düşüşler... 3 kitap, 2 anı yetiyor diğerlerinin üstünü toz kaplatmaya. ben gelişiyorum değişiyorum aslında. eğer 22 yıldır bunun farkına varmadıysam ve görünmüyorsa bu yapılanma benim aptalığımdan değil, takipsizliktendir bi bakıma.
yazıyorum çünkü yapacak daha iyi bi iş yok bu zamanda...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder